Wiele „dobrze wychowanych” dzieci to nie są dzieci, które potrafią samoregulować swoje emocje i zachowanie. One po prostu się boją.

Bardzo łatwo zobaczyć różnicę w relacji dziecka z rodzicami, czy jest oparta na szacunku, zaufaniu i bezwarunkowej miłości, czy też na strachu, kontroli i miłości, która jest odmawiana bądź darowana zależnie od stopnia posłuszeństwa i „dobrego zachowania” dziecka. Niektórzy dorośli tak bardzo obawiają się puścić kontrolę i zaufać, (i sobie i dzieciom) ponieważ nie doświadczyli radykalnego zaufania, szacunku i miłości która nie była obwarowana żadnymi warunkami w swoim dzieciństwie. A „kultura”, w której żyjemy wciąż nakłania nowe pokolenia rodziców do trzymania w ryzach „małych nicponi”, do podtrzymywania kontroli, która oparta jest na strachu, lękach i mitach.

Ten pejcz wiszący nad dzieckiem nie musi wcale przybierać formy fizycznej kary, słynnego szlabanu (na korzystanie z technologii słodycze, wyjścia czy cokolwiek innego) krzykiem, milczeniem czy inną wyrafinowaną karą . Wystarczy, że dziecko wie, że w razie nieposłuszeństwa czy bycia „niegrzecznym”, rodzic odmówi mu swojej obecności, troski, opieki, czasu, odizoluje od siebie, odmówi miłości…