Nie zawsze widać rozwój, ale to nie znaczy, że on się nie wydarza

Czy potrafisz dostrzec w codziennym życiu, jak doskonale dziecko potrafi skupić się na robieniu tego, co kocha? Jak bardzo angażuje się w podjętą przez siebie czynność, działanie czy zadanie, które samo sobie wyznaczyło?

Nie jest istotne, co to jest – czytanie, rysowanie, jazda na rolkach, bujanie się w hamaku, budowanie z klocków LEGO, skakanie na trampolinie, układanie puzzli, wygniatanie ciasta, granie na gitarze, zabawa z kotem, kolekcjonowanie „dziwnych” rzeczy czy przechodzenie kolejnego poziomu w ulubionej grze. Wygląda, jak gdyby świat wokół nie istniał – jest tylko ono i to konkretne działanie, które podejmuje, aby nauczyć się tego, czego w danym momencie potrzebuje.

Wartościowanie wynika z naszego uszkolnienia – z przekonania, że wiemy lepiej, co jest dla dziecka lepsze (czyt. bardziej „edukacyjne”, bardziej przydatne w przyszłości). Uszkolnione społeczeństwo wymusza na rodzicach konkretne zachowania i trzymanie się określonego wzorca. Dlatego od momentu pojawienia się dziecka na świecie zaczynają oni – bardziej lub mniej świadomie – przygotowywać je do szkoły.

Stąd od początku, zazwyczaj podświadomie, dorośli wzmacniają (a nawet świadomie nagradzają) u dzieci te aktywności, które są zgodne z wytycznymi przedszkoli i szkół. Reszta ląduje w koszu pt. „zabawa” – czyli coś, czym dziecko zajmuje się, kiedy właściwie nic sensownego nie robi 🙂

Tymczasem dla dziecka nie istnieje sztuczny podział na zabawę i naukę. Każda aktywność, każde działanie to uczenie się życia i zgłębianie jego tajemnic. Mając świadomość tego, że dzieci uczą się w każdym momencie, nie wartościujesz podejmowanych przez dziecko działań i aktywności – szanujesz, wspierasz, towarzyszysz i podążasz. Ufasz, że ono samo potrafi podążać w tę stronę, gdzie tkwi jej/jego największy potencjał.

Jeśli sama byłaś sterowana w dzieciństwie, jeśli głównie wykonywałaś polecenia i stawiane przed tobą zadania i obowiązki – bardzo trudno wrócić do tej sprawczości, którą mają małe dzieci, kiedy na przykład same z siebie podejmują setki prób, żeby stanąć na własne nogi.