Mózg najpierw pyta: „Czy jestem bezpieczny?” Następnie: „Czy jestem kochany?”….

Mózg najpierw pyta: „Czy jestem bezpieczny?” Następnie: „Czy jestem kochany?” Tylko wtedy, gdy odpowiedź na te pytania brzmi „TAK”, będzie gotów zadać pytanie: „Czego mogę się nauczyć?”

Jak zapewne zdążyłaś już zauważyć (jeśli nie z własnego doświadczenia to przyglądając się otoczeniu), zdecydowana większość stresu, którego doświadczają rodzice i dzieci, generowana jest przez to, że dzieci uczęszczają do placówek. Oczekiwania, obowiązki i powinności, które nakłada na rodzinę instytucja zwana przedszkolem/szkołą, są potężnymi generatorami długotrwałego stresu.

Mózgi dzieci  w szkole funkcjonują praktycznie non stop w trybie przetrwania  – „walcz albo uciekaj” . Naprawdę zadziwiające jest to, że cokolwiek w ogóle są w stanie przyswoić. Natomiast budzi zdziwienie jak wielu pedagogów ignoruje współczesną wiedzę i naukę opartą na faktach, która mówi, że trwale jesteśmy w stanie uczyć się tylko wtedy kiedy mózg czuje się bezpieczny i otoczony spokojem. Aby uczył się szybciej i skuteczniej muszą zajść pozytywne powiązania pomiędzy przedmiotem zabawy / nauki a emocjami jakie dane czynności, aktywności, działania wywołują.

Stres zdecydowanie nie wspiera tych procesów. Jeśli jest stale powiązany z działaniami podejmowanymi przez dziecko, może przekształcić się w traumę. Bowiem trauma to nie tylko efekt jednorazowego wydarzenia zagrażającego zdrowiu i życiu, ale również skutek długotrwałego, chronicznego stresu, który jest równie niszczący i prowadzi do głębokich zmian w codziennym funkcjonowaniu jednostki. W rzeczywistości większość dzieci w szkołach cierpi z powodu systematycznego, przewlekłego stresu – stresu, który został znormalizowany przez dorosłych, a jego wczesne skutki są nagminnie ignorowane.

O tym jak dzieci mogą uczyć się w bezpiecznym, kochającym, pozbawionym niepotrzebnego stresu otoczeniu, pisze w moich książkach i e-bookach dostępnych na stronie :  sklep.wolnedziecinstwo.pl/