Manifest Wolnego Dzieciństwa

Wiemy, że dorośli mają wybór, ale głos dzieci wciąż zbyt rzadko jest naprawdę brany pod uwagę. To od nas – rodziców – zależy, czy zaczniemy go słuchać i dawać mu przestrzeń.

Nie chcemy siedzieć w ławkach.
Nie chcemy budzić się na dźwięk budzika.
Nie chcemy jeść ani biegać tylko wtedy, gdy ktoś zarządzi przerwę.

Chcemy być w ruchu wtedy, gdy nasze ciało tego potrzebuje.
Chcemy wstawać, kiedy jesteśmy wyspani.
Chcemy jeść, gdy jesteśmy głodni.

Nie chcemy ocen, kar ani nagród.
Nie chcemy kart pracy i zadań domowych.
Nie chcemy dzwonków, które przerywają zabawę i myśli.

Chcemy szczerego feedbacku z życia i lekcji, które płyną z doświadczenia.
Chcemy swobodnej zabawy, która jest jednocześnie nauką.
Chcemy wykonywać pracę, która ma sens.
Chcemy rytmu, który pasuje do nas.

Nie chcemy prosić o głos.
Nie chcemy bać się testów i egzaminów.

Nie chcemy być wtłaczani w grupy rówieśnicze i zmuszani do socjalizacji.
Chcemy budować naturalne relacje i przyjaźnie oparte na wspólnych zainteresowaniach i wartościach.

Chcemy mówić swobodnie.
Chcemy uczyć się po swojemu.
Chcemy rosnąć w zaufaniu.

Nie chcemy żyć tylko po to, by spełniać oczekiwania innych.
Chcemy realizować własne cele, mieć własne plany.
Chcemy marzyć i spełniać marzenia.

Nie chcemy, by nasze dzieciństwo było tylko przygotowaniem do dorosłości.
Mamy prawo do beztroskiego czasu pełnego zabawy, odkrywania i eksplorowania.

Chcemy Wolnego Dzieciństwa.
Zaufajcie nam. Zaufajcie sobie.