„Jesteśmy jedynym gatunkiem, który budzi swoje dzieci .” – Andre Stern
Nigdy tego nie rozumiałam i raczej nie zrozumiem. Pamiętam wczesne pobudki do przedszkola, kiedy za oknem było jeszcze ciemno. Pamiętam też przymus chodzenia spać o określonej godzinie i zrywania się na budzik, kiedy ciało domagało się jeszcze snu, by dotrzeć na pierwszą lekcję do szkoły. Czyż nie tak właśnie przyzwyczaja się i przygotowuje dzieci do wstawania do pracy na etacie? Kiedy robisz tak dzień za dniem, miesiąc za miesiącem, rok za rokiem wiele wiele lat ,wydaje ci się, że „tak już jest”, „tak trzeba”, bo „wszyscy tak mają”…
Czy znajdujesz w sobie odwagę, by podważać takie myśli, stwierdzenia, obiegowe przekonania, mity? Czy naprawdę w to wierzysz? Czy raczej obserwujesz i widzisz, że coś tu jednak nie gra.
Wszyscy wiemy, że potrzeba snu jest niepodważalną potrzebą dziecka, którego ciało i umysł są w stanie ciągłej budowy, przebudowy i nieustannego rozwoju. Naukowcy mówią, że potrzeba snu u nastolatka jest porównywalna do tej jaką ma niemowlę w pierwszych tygodniach swojego życia. Te olbrzymie zmiany, które zachodzą w ciele bezwzględnie domagają się snu.
Jedną z tych rzeczy, które obiecałam sobie w dzieciństwie, było to, że nie będę budzić mojego własnego dziecka, że będzie mogło spać do woli. Obiecałam sobie, że będzie mogło bawić się przed snem, ile chce i spać ile dusza i ciało zapragnie.
Taką możliwość daje nam unschooling. I choć wtedy, kiedy ja byłam dzieckiem nie znałam ani tego słowa, ani żadnego unschoolersa czy choćby jednego dziecka w edukacji domowej, to właśnie ten styl życia – oparty o wartości, które unschooling promuje – wydawał mi się zupełnie oczywisty i naturalny, tak bardzo zgodny z naszym przyrodzonym prawem bycia istotami wolnymi.
