Jako dzieci nauczyliśmy się zadowalać innych, aby poczuć miłość

Miłość do własnego dziecka bez obwarowań i stawiania warunków jest trudna, kiedy samemu się jej nie otrzymało. Ale jest praktycznie niemożliwa, kiedy jako rodzic musisz codziennie dopilnować, aby dziecko sprostało oczekiwaniom placówki i wywiązało się z wszystkich tych powinności i zobowiązań, które na niego nałożono już w wieku czterech lub siedmiu lat (a czasem nawet wcześniej).

Dzieci przyjmą za konieczne, że muszą zasłużyć:
Na deser.
Na prezent.
Na szacunek.
Na wakacje.
Na sen.
Na dobre sowa.
Na miłość…
Dobrymi stopniami.
Zjedzeniem obiadu.
Grzecznym zachowaniem.
Wynikami i sukcesami.
Byciem najlepszym.
Posłuszeństwem.
Milczeniem.
Rozdaniem innym swoich rzeczy.
Oddaniem swojego czasu.
Wyrzeczeniem się siebie…

Przyjmą to za konieczne, bo kochają cię, rodzicu, najbardziej na świecie – całkowicie i bezkrytycznie. Tak samo mogą później postrzegać miłość do siebie. Będą robić wszystko, by na nią zasłużyć, i wierzyć, że naprawdę muszą na nią zasługiwać. Mogą być przekonane, że najpierw trzeba odrobić „pańszczyznę”, aby móc robić w życiu to, co się kocha. Mogą całe życie podążać nie swoją drogą tylko po to, by podświadomie zasłużyć na twoją aprobatę, spełniając twoje ambicje i oczekiwania.

Każdy przymus, każda ukryta manipulacja, każde „muszę” zabija w nich prawdę o sobie samych, o ich unikalnym życiowym powołaniu.

Temat zasługiwała i niemożność odpuszczenia kontroli (także w sferze edukacji), powraca często na moich sesjach z rodzicami. Uświadomienie sobie tych mechanizmów, ich działania i przenoszenia na dzieci pozwala zmienić perspektywę i zacząć proces odszkolnienia. Jeśli czujesz, że nadszedł czas, aby sie temu przyjrzeć z bliska – zapraszam na indywidualne sesje rodzicielskie – bez spiny i tabu. Wypełnij formularz w zakładce Kontakt lub napisz do mnie wiadomość prywatną.